Claudia, afkomstig uit de Peruaanse stad Trujillo, verhuisde midden jaren 2000 naar Amsterdam om als au pair te werken. Nu organiseert ze evenementen, presenteert ze de populaire Instagram-serie Latina in the Netherlands, ziet ze zichzelf als immigrant en verbaast ze zich nog steeds over hoe rustig het Nederlandse verkeer is.
Hoe ben je in Nederland terechtgekomen?
Toen ik 23 was, kwam ik voor een jaar naar Nederland om als au pair te werken. In dat jaar ontmoette ik een vriend die mijn partner en later mijn echtgenoot zou worden. Ik was niet van plan in Nederland te blijven. Ik wilde naar Spanje, omdat mijn zus daar woonde en iedereen er Spaans spreekt. Dat zou voor mij makkelijker zijn geweest.
Ik dacht er zelfs aan om terug te gaan naar Peru, maar de omstandigheden veranderden omdat mijn man Nederlander is. Verhuizen naar een ander land paste niet in zijn levensplannen, dus besloot ik hier te blijven.
Hoe omschrijf je jezelf: expat, lovepat, immigrant, international?
Soms vind ik het lastig om de verschillen tussen de woorden expat en immigrant te zien. In het Spaans noemen we mensen zoals ik expatriados, omdat je je geboorteland verlaat om in je nieuwe gastland te wonen. Toch kwam ik hier als immigrant. Ik kwam op zoek naar nieuwe kansen, een betere toekomst, een hoger salaris en een betere baan. Dat zijn allemaal zaken die we in Zuid-Amerika en in veel andere Latijns-Amerikaanse landen niet hebben.
Wat denk je dat het verschil is tussen een expat en een immigrant? Ik vind dat een expat iemand is die voor werk of studie naar een ander land verhuist, maar vooral omdat hij of zij daar een paar jaar wil wonen en daarna weer vertrekt. Ik blijf mezelf als immigrant zien.
Hoe lang denk je te blijven?
Heel lang, waarschijnlijk mijn hele leven, of in ieder geval tot ik met pensioen ga en misschien naar een eiland verhuis waar ik blijf tot ik sterf. We hebben er als gezin vaak over gedacht om terug te gaan naar Peru, maar we hebben een dochter. Ze is nu negen en het zou moeilijk voor haar zijn om te verhuizen onder deze omstandigheden. Ze heeft vriendinnen en krijgt hier goed onderwijs. Het zou moeilijk zijn om opnieuw te emigreren met haar en mijn man. Het leven in Peru is heel anders, maar ook meer ontspannen.
Onlangs zaten we in een periode waarin we werkten, werkten en nog eens werkten, en we vroegen ons af: “Is dit alles?!” Het is een prachtig land, maar het weer is verschrikkelijk en er zijn andere dingen die je altijd bezighouden en zo wordt je leven. Ik denk dat de Europese mentaliteit zo is en dat wij Zuid-Amerikanen anders zijn, tenminste op dat vlak.
Het tempo van het leven daar is langzamer, relaxter, en misschien groeien we daarom minder als land, snap je? Het is heel ontspannend om zo te leven en je hebt niet zoveel zorgen als hier. De twee landen zijn heel verschillend.
Spreek je Nederlands en hoe heb je het geleerd?
Ik spreek Nederlands, ja. Ik leerde het op mijn werk, door thuis te praten en veel Nederlandse televisie te kijken. Ik keek naar programma’s als Gooische Vrouwen, Expeditie Robinson en het nieuws. Ik keek niet altijd; mijn man wel, maar ik moest het horen. Dat was voor mij de sleutel: luisteren. Je raakt eraan gewend en plotseling begin je in Nederlandse woorden te denken. Daar begon ik de taal te leren.
Ik las ook veel in het Nederlands en was voortdurend met Nederlanders samen, maar ik luisterde vooral heel veel. Ik volgde een paar keer lessen op een school en geloof me, ik leerde er nooit iets. Het was erg saai. Ik vond de lessen hier niet leuk en ze waren ’s middags, slechts één uur per week. Dat was voor mij niet genoeg.
Ik ging er alleen heen omdat ik het gevoel had dat ik moest studeren, maar eigenlijk leerde ik niets. De lessen hielpen alleen toen ik me voorbereidde op de inburgeringscursussen om de examens te kunnen doen. De docenten spraken uitsluitend Nederlands met ons.
Tegelijkertijd begon ik te werken op een plek waar iedereen Nederlands tegen me sprak. Mijn man hielp me ook door thuis Nederlands te spreken. Hij zei: “Waarom praten we niet alleen Nederlands thuis?” En dat is wat we deden.
Oh, en ik volgde jaren later ook conversatielessen, toen ik al wat Nederlands sprak. Die hielpen me enorm met de uitspraak van dubbele klinkers. Bij Fit4taal, de school waar ik naartoe ging, spraken ze Spaans, wat me erg hielp. Ze begrepen mij en mijn moedertaal toen ik de “aa”, de “oo” en de “ou” probeerde uit te spreken. Ze zijn niet hetzelfde in het Spaans.
Wat vind je het leukst aan Nederland?
Ik houd ervan dat Nederlanders zo praktisch zijn in alles, zowel bij het oplossen van problemen als bij het nemen van beslissingen. Ze draaien er niet omheen zoals Zuid-Amerikanen. Daar krijg je vaak eerst een hele inleiding voordat men ter zake komt. Het is daar heel vaak zo.
Nu denk ik dat als iemand mij iets wil vragen, die persoon dat gewoon moet doen en moet ophouden met zoveel praten om aardig te zijn. Iedereen probeert vriendelijk te zijn, maar ik wil zeggen: “Nee, wat is het probleem? Laten we meteen naar de feiten gaan en het oplossen.” Daar houd ik van bij de Nederlanders.
In hoeverre ben je Nederlands geworden?
Ik denk dat ik Nederlands ben geworden na zoveel jaren hier. Wanneer ik terugga naar Peru merk ik dat ik nu een planner ben, net als de Nederlanders. Ik plan graag alles van tevoren. Ik ben niet meer zo spontaan. Ik heb zelfs een agenda met een fiets erop. Ik heb ook geleerd heel direct te zijn, zoals ik net zei. Ik denk dat ze me “gehollandiseerd” hebben.
Iets anders dat ik doe, wanneer er in de winter weinig licht is, is wandelingen maken. Met de tijd ben ik elke Nederlandse seizoen gaan waarderen, zelfs de winter. Je moet zoveel mogelijk licht meepakken op die dagen, anders word je somber. Oh, en ik eet ook om zes uur, niet omdat ik dat wil, maar omdat Nederlanders hun dag zo indelen. Ze gaan om vijf uur weg van hun werk, als ze een normale baan hebben, en omdat ze geen zware lunch hebben, willen ze zo snel mogelijk avondeten.
Nu doe ik dat ook en kan ik geen uitgebreide lunches meer eten. Ik eet broodjes kaas tijdens de lunch, maar drink er geen melk bij. Dit is nog steeds een agrarische cultuur, dus dat verklaart de melk, de kaas en de klompen. Alles komt voort uit de boerenachtergrond.
Noem drie Nederlandse persoonlijkheden (levend of overleden) die je graag zou ontmoeten:
- Robert ten Brink. Hij presenteert het programma All You Need is Love. Ik ben er dol op.
- Gordon Heuckeroth. Over hem moest ik nadenken. Ik was zijn naam vergeten. Ik moest hem op mijn telefoon opzoeken. Ik zou hem graag ontmoeten omdat hij erg grappig is en ik zijn programma’s geweldig vind.
- Koningin Máxima. Als ze me zou uitnodigen om te eten, zou ik natuurlijk gaan.
Wat is jouw favoriete toeristische bestemming?
Ik zeg altijd tegen mensen dat ze naar het Rijksmuseum in Amsterdam moeten gaan. Ik ben er dol op. Ik neem mensen ook graag mee naar Scheveningen. Mensen zeggen vaak: “Oh, er zijn geen mooie stranden in Nederland,” maar die zijn er wel, en dit strand is heel, heel mooi. Ik hou van de brede kustlijn. Ik vind het iets heel bijzonders.
Oké, het is niet het Caribisch gebied, maar als mensen Scheveningen zien, vinden ze het altijd erg leuk. Ik ben fan. Ik hou ook van Noordwijk, dat er dichtbij ligt. Ik wandel graag door de straten van de Amsterdamse Jordaan of bezoek een brouwerij waar ze goede Amsterdamse bieren hebben.
Vertel iets verrassends dat je over Nederland hebt ontdekt
Ik denk dat het het verkeer is, als ik het vergelijk met Zuid-Amerika. Als je moet beslissen tussen rijden of lopen wanneer de straten vol zijn, is er een kans van 70% dat je sterft als je gaat lopen. Het is gek. Mensen, zelfs voetgangers, respecteren geen verkeerslichten of zebrapaden. Als je loopt, is het alsof je in het videospel Tetris zit.
Hier zijn de straten ongelooflijk. Ze zijn goed en goed georganiseerd. Als er verkeersdrukte is, blijft iedereen heel kalm. Ze worden niet boos.
Als je nog maar 24 uur in Nederland had, wat zou je dan doen?
Ik zou ze waarschijnlijk in Amsterdam doorbrengen, in een fijn café of op een mooie terras. Ik zou van de zon willen genieten, zoals alle Nederlanders doen wanneer ze kunnen. Ik ben dol op een heel oude plek die Café Thijssen heet. Het is een van de oudste bruine cafés. Ik kom er al sinds jaar en dag.
